من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم .

یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم , من ز مقصودها پی مقصدهای پوچ افتادم , تا  تمام خوبها رفتندو خوبی ماند در یادم.

من به عشق منتظر بودم همه صبر و قرارم رفت .

ولی بهارم  آمد

 عشقم  آمد

 یارم خواهد آمد 

در چنین قرنی که دانش حاکم است عشق را از صحنه دو رانداختن دیوانگیست . درماندگیست . شرمندگیست...